Welon bywa ostatnim elementem stroju, o którym myśli panna młoda, a potrafi zmienić odbiór całej sukni. Ten sam prosty krój z krótkim welonem wygląda nowocześnie, z katedralnym nabiera powagi. Poniżej porządkujemy rodzaje welonów według długości i wykończenia, a potem podpowiadamy, jak dopasować je do sukni, fryzury i planu dnia.

Welony według długości

Birdcage, czyli krótka woalka z siateczki zasłaniająca oczy lub część twarzy. Ma charakter retro, pasuje do sukien midi, ołówkowych i do ślubów cywilnych. Nie przeszkadza w tańcu, więc można w niej zostać do końca.

Welon do ramion: lekki, zwykle w jednej lub dwóch warstwach. Nie zasłania dekoltu ani pleców, dlatego dobrze współgra z suknią o ozdobnej górze. Sprawdza się przy krótkich fryzurach.

Welon do łokci to najbardziej uniwersalna długość. Kończy się mniej więcej na wysokości talii, więc ją podkreśla. Pasuje do sukien z rozkloszowanym dołem.

Welon do palców sięga końca opuszczonych dłoni. Daje efekt długiej linii bez ciągnięcia się po ziemi, co jest dobrym kompromisem przy ceremonii w plenerze.

Welon do ziemi kończy się na wysokości rąbka sukni. Wymaga sukni bez trenu lub z krótkim trenem, inaczej dwie długości będą się gryzły. Elegancki, ale mniej praktyczny na trawie i schodach.

Welon katedralny jest dłuższy niż suknia i układa się za panną młodą na kilka metrów. Robi wrażenie w dużym kościele i na zdjęciach z góry. Potrzebuje osoby, która poprawi go przed wejściem, oraz sukni prostej w kroju.

Welony według wykończenia

Surowy brzeg, czyli cięty tiul bez obszycia, daje najlżejszy efekt i pasuje do minimalistycznych sukien. Lamówka, wąskie obszycie satynowe lub nićmi, wyraźnie rysuje kontur welonu i sprawdza się przy sukniach klasycznych. Koronka najlepiej wygląda, gdy powtarza wzór z sukni; dwie różne koronki obok siebie rzadko się dogadują. Perły i drobne kryształki dodają blasku, ale zwiększają ciężar welonu i wymagają mocniejszego grzebienia.

Welon a krój sukni

Zasada jest prosta: im więcej dzieje się na sukni, tym mniej powinno dziać się na welonie. Suknia z ozdobnym tyłem, guzikami, koronkowymi plecami lub dużą kokardą potrzebuje welonu krótkiego albo bardzo przezroczystego, żeby ten detal był widoczny. Prosta suknia z gładkiej tkaniny może przyjąć długi welon z koronką, który staje się głównym elementem stroju. Do sukni z trenem wybierajcie welon wyraźnie dłuższy od trenu lub wyraźnie krótszy; zbliżone długości wyglądają jak przypadek.

Welon a fryzura i grzebień

Miejsce wpięcia decyduje o tym, jak welon się układa. Wpięty na czubku głowy dodaje wysokości i unosi się przy ruchu. Wpięty pod kokiem opada płasko i wygląda spokojniej. Przy rozpuszczonych włosach welon trzeba przypiąć do małego, ukrytego upięcia, inaczej zsunie się w ciągu godziny. Grzebień powinien być metalowy i dopasowany do wagi tiulu; plastikowy z ciężkim welonem nie wytrzyma przejścia przez kościół. Na próbną fryzurę przyjdźcie z welonem i poproście o zdjęcie tyłu głowy.

Kolor welonu a kolor sukni

Biel, śmietankowa biel, ecru i szampan różnią się na tyle, że welon w innym odcieniu niż suknia będzie wyglądał na wyblakły albo pożółkły. Kupujcie welon po wyborze sukni, najlepiej w tym samym salonie, i porównujcie oba materiały w świetle dziennym. Jeśli idealnego odcienia nie ma, lepszy będzie welon jaśniejszy niż ciemniejszy.

Kiedy zdjąć welon

Długi welon zwykle zostaje na ceremonię, sesję zdjęciową i wejście na salę. Przed pierwszym tańcem większość panien młodych go odpina, bo przeszkadza w ruchu i łatwo o nadepnięcie. Birdcage i welon do ramion można nosić przez całe wesele. Ustalcie z fryzjerką, jak odpiąć welon bez psucia upięcia, i poproście o pokazanie tego osobie towarzyszącej.

Alternatywy dla welonu

Nie każda suknia potrzebuje welonu. Wianek z żywych lub suszonych kwiatów pasuje do stylu boho i rustykalnego. Mały kapelusik z woalką nawiązuje do mody sprzed dekad i sprawdza się na ślubie cywilnym. Ozdobna opaska, grzebień z kryształami lub pojedyncza spinka z kwiatem dają akcent bez zasłaniania fryzury. Można też połączyć rozwiązania: welon na ceremonię, a na wesele sam grzebień, który pod nim był.